| 個人檔案Koo相片部落格清單 |  工具  說明 |
|
Koo5月3日 กลัวกลัว ไม่รู้ทำไม
เพราะหวัง เลยกลัว หรือ เพราะไม่มั่นใจ เลยกลัว
มันอาจจะเป็นทั้งสองอย่างปนๆกันไป
ที่รู้แน่ๆในใจ คือ กลัว
กลัวไม่เป็นอย่างที่คิด กลัวไม่เป็นอย่างที่เขาหวัง
กลัวว่าเราจะจบกัน เมื่อเผชิญกับความจริง
กลัวว่าสิ่งที่คิดที่ฝันไว้จะไม่เป็นจริง
สิ่งเดียวที่ทำให้เราไม่หลีกหนีความกลัวนี้ คือ เขา
เขาคนที่คอยบอกเสมอว่าอย่ากังวลไปเลย
สิ่งที่เกิดขึ้นข้างหน้าเป็นอย่างไรไม่รู้
แต่ที่รู้แน่ๆในตอนนี้ คือ เรามีความสุขก็เพียงพอแล้ว
เพียงเราได้คุยกัน ก็มีความสุขแล้ว
แต่ข้างในใจลึกๆมันไหวหวั่น
เหมือนเราอยู่ในความฝัน
กลัวว่าความจริงจะไม่เป็นอย่างที่ฝัน
เราก็คงจะห้ามความรู้สึกกลัวข้างในลึกๆไม่ได้
ก็คงต้องปล่อยไป จนกว่าวันนั้นมาถึง
วันที่จะต้องพบกับความจริง
ความจริงที่แสนดี หรือ ความจริงที่เจ็บปวด
แต่ยังไงก็คงต้องเผชิญหน้ากับความจริงสักวัน
ถึงกลัว แต่ก็อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆจริงๆ 4月2日 ง่วง เหงา เศร้า เซ็งวันนี้ ถือจอบ ถือเสียม
เตรียมลงมือขุดดิน
ว่าจะหารายได้กับการทำเกษตรแผนใหม่
เรามาทำไร่แห้วกันเถอะ
รู้สึกผมจะเก็บแห้วไว้มากมาย
ไม่รู้จะเอาไปทำไร ลงหลักปักหัวแห้วลงดินมันซะเลย
เซ็งๆๆๆๆ
เหนื่อยๆๆๆๆ
เบื่อๆๆๆๆ
ขอตัวจริงที่เป็นของผมสักคนได้มั้ย สวรรค์
หรือว่า สวรรค์ลืมปั้นคนที่จะอยู่คู่กับผมมาด้วย
เศร้าใจ จริงๆ แต่ผมยังไม่หยุดแค่นี้หรอก 3月8日 รอ...พูดไม่เต็มปากว่าเป็นแฟนกัน
รอ.......... ยังรออยู่
ขอแค่เธอตอบว่า เราเป็นแฟนกัน
ขอแค่นั้น ให้หัวใจของฉันมีความหวัง
ขอแค่นั้น ให้ความฝันฉันยังคงอยู่
ขอแค่นั้น ให้ฉันยืนหยัดต่อสู้
ขอแค่นั้น ให้ใจเราอยู่คู่ด้วยกัน
แต่ถ้า ตอบว่าไม่
ใจของฉันคงไหวหวั่น
คงเสียดาย เสียใจไปหลายวัน
แต่ชีวิตมัน ยังต้องก้าวต่อไป
ขอสัญญา จะไม่จมปลักกับความแพ้
แม้ท้อแท้ หมดแรงบ้างเป็นบางครั้ง
พักสักนิด ยืนขึ้นสู้ อีกสักครั้ง
คงมีสักวัน ที่มันเป็นของเรา ^^
ยังรอว่า....... คำตอบจะเป็นยังไง 1月24日 สุดท้าย.....ในที่สุด ก็จบลงด้วยคำว่า อกหัก
เพิ่งจะเคยรู้สึกนะ แต่ก็ไม่ได้เศร้า
ไม่ได้ร้องไห้ ฟูมฟาย เป็นบ้าอะไรมากมายเหมือนในละคร
หรือว่าเรามันไม่ปกติ
แต่ยังจดจำทุกอย่างที่ผ่านมา ไว้ในความทรงจำ
ไม่ทิ้งมันไปหรอก ทั้งความสุข ความทุกข์
เก็บไว้เป็นประสบการณ์ชีวิต
ถามว่าเจ็บมั้ย ตอนที่ได้ยินคำนั้น
เหมือนโดนชกเข้าที่หน้าอก หายใจไม่ค่อยออก
แต่ก็ไม่ได้น้ำตาไหลมากมายนัก
ใช้สมองคิดไตร่ตรองไปมา สักชั่วโมงสอชั่วโมง
ก็หายเศร้าแล้ว
ถามว่าเข็ดมั้ย คงไม่หรอก
มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนี่
ถ้าไม่เลิกกัน ก็ตายจากกัน สุดท้ายก็เหลือตัวคนเดียวอยู่ดี
แต่ตอนนี้ ขออยู่กับตัวเองสักพัก
ให้ใจมันหายดีซะก่อน แล้วค่อยค้นหากันต่อไป
ตามหาใครคนนั้นของเรา ^^ 12月30日 ทำอย่างที่ใจอยากสุดท้าย ก็ตัดสินใจโทรไปหาคนๆหนึ่ง
ทุกอย่างเริ่มมีวี่แวว เริ่มมีความหวัง
ไม่นานเราก็ได้เจอกัน
เราคิดว่าเขาคงจะไม่ชอบเราแน่ คิดไปต่างๆนาๆ
แต่พอเจอจริงๆ ไม่ได้เป็นเช่นนั้น เราคุยกันอย่างสนิทใจ
พอกลับถึงบ้าน ก็คุยกันอีก ก็รู้สึกได้ว่า
เราไม่ได้ชอบเขาข้างเดียว
หรือ เราคิดไปคนเดียวนะ ไม่รู้เหมือนกัน
ทำตามที่ใจอยากจะทำก็แล้วกัน
ถ้าสมหวังก็ดีไป ถ้าผิดหวังก็เป็นประสบการณ์
ไม่เห็นมีอะไรเสียหายเลย มีแต่ได้กับได้
กล้าๆไว้ ใจเราจะได้แข็งแรง 12月8日 เส้นทางเส้นใหม่เส้นทางนี้ช่างยาวไกลเหลือเกิน
รู้สึกว่าไกลกว่าหลายๆทางที่เคยผ่านมา
ถึงวิ่งไกลเท่าไหร่ ก็ยังไม่เห็นปลายทาง
แต่ทำไม ถึงไม่รู้สึกเหนื่อยนะ
ทำไม ถึงไม่รู้สึกว่าต้องหยุดวิ่ง
ทำไม ไม่ยอมนั่งลงพักก่อนบ้าง
ทำไม ถึงรีบเร่งไปข้างหน้าทุกๆวินาที
ทำไมนะ
ก็คงเพราะ
ทุกครั้งที่ก้าวไป หัวใจก็เต้นเร็วขึ้น ทุกที
ทุกครั้งที่ก้าวไป เหมือนมีคนมายืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ
ทุกครั้งที่ก้าวไป ก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงสิ่งที่อยู่ปลายทาง 12月6日 การเดินทางครั้งใหม่และแล้ว การเดินทางก็เริ่มต้นอีกครั้ง
หลังจากที่หลงทาง พลาดพลั้ง เจ็บทั้งใจ เจ็บทั้งตัว
แม้การเดินทางคราวนี้
ก็คาดเดาทางเดินไม่ได้เหมือนคราวก่อน
แต่ยังไงก็คงจะเลือกเดินต่อไป
เพราะไม่อยากอยู่ตรงนี้คนเดียว
แม้จะล้มหัวแตกอีกครั้งก็ยอม
คงเป็นสิ่งที่เรียกว่า"ความเหงา"มั้ง
ที่มันวิ่งไล่ตามอยู่ทุกวันๆ
จนต้องหาทางหนีมันไปให้พ้น ล่ะมั้ง
ไอ้"ความเหงา"นี่ เรานึกว่าเราชินกับมันแล้วซะอีก
สุดท้าย เราก็เก็บซ่อนความกลัวไว้ไม่ไหว
จนต้องวิ่งออกไป วิ่งหนีออกไป
ให้ไกลห่างจาก"ความเหงา"นี้ |
|
||||
|
|
